بالاخره مرگ

دیشب از اون شبا بود. شبایی که حسابی به مرگ فکر میکنم. به لحظه ای که دیگه نفس نمیکشم. لحظه های که دارن روم خاک میریزن. اینکه چطور میگذره و تحمل میکنم. اینکه باید چیکار کنم.

فکرش نفس کشیدن رو برام سخت میکنه. احساس میکنم شاید این آخرین خوابیدنم باشه و دیگه بیدار نشم.

بعضی شبا هم به نحوه ی مردنم فکر میکنم. بیشترین احتمال رو تصادف یا سقوط هواپیما میدونم. اونم سخته. اینکه توی هواپیما بدونی داری با سرعت به سمت مرگ میری. توی ماشین باشی و بعد از یه تصادف، لای آهن پاره ها درد بکشی و متوجه بشی نفسای آخرت هست.

کلاً مرگ سخته. فکر کردن بهش هم خیلی سخته.

یکی از چیزهایی که توی این شبها یاد گرفتم و دارم مدام توی مغزم میپزمش:

شیطون از چهار جهت به انسان حمله میکنه، 1) از جلو با فراموش کردن مرگ و کمرنگ کردنش. 2) از پشت سر با بخل و خساست. 3) از راست با تزریق شبهه در اعتقادات. 4) از چپ با هوس

پ.ن: جهت ها ممکنه اشتباه باشن ولی اصل موضوع همینا بود

پ.ن: مورد دوم فقط مادی نیست و افراد در اعمال هم خسیس میشن. مثلاً وقت و جا و همه چی برای خواندن نماز آماده س ولی طرف در انجامش خساست بخرج میده و ...