کاملاً احساسی

*هشدار* - *هشدار*

این پست 1 1 است و با مسائل مختلف سیاسی قاطی نشود. با تشکر

شخصاً قضاوت و نظری در مورد اتفاقات اخیر از طرف خودم مطرح نمیکنم. هر دیدگاهی که دارم مهم نیست و نمیخوام توی این پست دخالتش بدم.

در کنار کلیپهای فوق العاده احساسی و تاثیرگذاری که در حال ساخته شدن و پخش کردن هست، کنارِ بارون اومد و یادم دادها، کنارِ دم اسبی بستن موها و رفتن سمت معترضین، کنارِ به مامان نگیدها، کنارِ وکالت دادن ها، کنارِ جایزه گرفتن های علینژاد و میتینگ های اسماعیلیون ها و هزاران مورد دیگه که درست و غلطش مخلوط شدن و به خوردمون داده میشن.

ما ها بعنوان شهروندان عادی هیچ اطلاعی نداریم هدف از ساختن این کلیپهای سرشار از احساس و ناراحت کننده که واقعاً در خیلی مواقع ایجاد شور و انگیزه میکنه چی هست و سازنده چه منافعی رو دنبال میکنه و آیا منافع من با اون در یک راستا هستن؟؟؟ و مهمتر اینکه اگر من طبق خواسته های سازنده کلیپ عمل کنم، به خواسته های خودم میرسم یا فقط هدفِ اون محقق میشه؟؟؟

تا اینجا رو گفتم

حالا یه چیزی تو مایه های خاطره ...

هیچ وقت این صحته از جلوی چشمام نمیره. حدود 7-8 سال پیش بود. شام برده بودیم بیرون که توی فضای سبز بخوریم. از قضا اونجا محل اعزام مدافعین حرم بود. اتوبوس ها اومدن اونجا که داوطلبها سوار شن. خیلی شلوغ نبود. 2 تا اتوبوس و خانواده هایی که اومده بودن برای بدرقه. اعزامی ها حدود بیست و هف هش ساله تا چل و چار پن ساله بودن. ما از فاصله 15-20 متری میدیدیمشون.

یکیشون که تقریبا 32-33 سالش بود داشت با خانوادش خداحافظی میکرد. وحشتناک بود دیدن اون لحظه ها و فکر کردن به بعدها. دختری 4-5 ساله داشت که از بغلش کنده نمیشد. هرچی بوسش میکرد و بقیه داشتن با محبت راضیش میکردن که ول کنه ضجه میزد که بابا نرو. از بغل اومد پایین یه پا رو سفت چسبید و گریه میکرد. دیگه صداش در نمیومد و فقط هق هق گریه. دوتا اتوبوس منتظر بودن ولی هیچ کس نمیتونست کلمه ای حرف بزنه. فیلم هم نمیشد گرفت. همه داشتن گریه میکردن برای اون حال و اوضاع و اگه میخواستی فیلم بگیری انقد تکون میخورد که ....

خلاصه با هر ترفندی بود جداش کردن و باباش سوار اتوبوس شد. خدا خدا میکردم کنار پنجره نشینه ولی نشست و دست تکون داد و ..... حرکت.

نمیدونم اون بابا برگشت یا نه، نمیدونم اون دختر که باید یه نوجوان باشه الان سایه پدر بالاسرش هست یا این دوران رو به یتیمی سپری کرده.

هرچی که هست اون خاطره و این اتفاقای اخیر من رو مجبور میکنه که دو طرفِ قضیه رو ببینم. همه چی یه دل میگه برم خودنِ نیکا نیست. همه چی موتور سواری حمیدرضا و رقص کردی مهسا نیست.

اگه احساسی وجود داره و ادعای انسانیت، باید اینها هم دیده بشن.