حس

هرچقد پاچه شلوارا رو گشاد کنی، هرچقد تِم قهوه ای و نارنجی بدی، هرچقد یقه پیراهنا خرگوشی باشه، هرچقد گاری لبو فروشی بذاری، هرچقد زنها مانتو روسری هاشون مدل منافقین باشه، هرچقد سیبیلا آویزون باشه، هرچقد بجای پلیس و نیروی انتظامی بگی آجان، و کلاً هرچقد تلاش کنی که حال و هوای قدیمی به فیلم ببخشی قطعاً موفق نخواهی شد.

حس و حال چیزی نیست که با نماد و ظاهرسازی منتقل بشه و خودش رو نشون بده. حس واقعی در جریان روزمرگی های معمول شکل میگیره بدون اینکه عمد و دخالتی توش نقش داشته باشه. هیچ وقت شخصی که توی خیابون های قدیم در حال راه رفتن و خندیدن هست به این فکر نمیکرده که بعدها دیدن کلیپش توی اون لحظه چه حس خوبی رو بدنبال داره.

وقتی برای برگزاری یه مراسم عروسی از صبح باید دنبال میوه و ظرف و چراغونی و لباس و فلان بودیم، فکر نمیکردیم بعدها عروسی خلاصه میشه توی یکی دو ساعت تالار و شام. یادآوری اون مراسمات با حالا چقد تفاوت رو به رخ میکشه در حالیکه هیچ تلاشِ ساختگی و مصنوعی در لحظه اتفاق نمی افتاد و یک روندِ طبیعی در جریان بود.

پدربزرگ و مادربزرگها وقتی توی حیاط خونشون بازی میکردیم و سروصدا، هیچ وقت نمیگفتن بیشتر بازی کنید یا صداتون رو بلندتر کنید، داد بزنید و راحت باشید چون بعدها قراره حیاط و حوض و زیرزمین و خونه دوره سازمون خراب بشه و جاش آپارتمانِ شیکِ بدون حس ساخته بشه.

احساس رو نمیشه ساخت، حس رو نمیشه تولید کرد و به دیگران فروخت، حس در زمانِ خودش قابلیت چندانی برای ابراز نداره و با گذشت زمان در قالبِ واژه هایی مثل خاطره، یادآوری، مرور، کامبک و ... خودش رو به ما نشون میده و ارزشش رو نمایان.

اغلب جامعه ای که من باشون سروکار دارم و زندگی کردم انسانهای اجتماعی بودن که حالا متاسفانه جبر زمان اونها رو از جمله خودِ من رو به انزوا و درونگرایی کشونده و حالت افسردگیِ پنهانی که در خودم سراغ دارم نشأت گرفته از همین جریان هست.

یادآوری فوتبال و هفتسنگ و رابط توی کوچه و خیابون تا گرگم به هوا و قایم باشک و اتل متل توتوله توی خونه که بازی میکردیم و حالا بچه های خودمون رو می بینیم که با یه گوشی از همه اون حس ها محروم شدن واقعاً افسرده کننده س.

تکنولوژی و مدرنیته، روحِ زندگی رو از ما گرفت و بجاش هیچی بهمون نداد بجز واژه ی "تازه به دوران رسیده"