تهرانی های بیشعور (البته بعضیاشون)

همین چند وقت پیش بود که یه عده بخاطر یه سانحه ی هوایی فارغ از ماهیتِ قضیه ریختن توی خیابون و اعتراض و شمع روشن کردن و داد و بیداد بخاطر نخبه های از دست رفته براه انداختن. اینکه چند نفر اونها هموطن بودن و نخبه بودن و چقدر این نخبه بودن برای ما مهم بوده و اینکه اینجا نخبه شدن و داشتن میرفتن که اونجاها ازشون استفاده کنن موضوع بحث ما نیست. موضوع شعور و فهم بعضی هموطن های به ظاهر عقل کل هست که متاسفانه جمعیتشون توی پایتخت رو به افزایش هست. البته باید گفت موضوع بیشعوری این افراد هست.

اینکه یه عده پرشک، پرستار، آگاه به مساله، نخبه ی کارآمد و ... دارن مدام از طرق مختلف میگن سفر کردن در شرایط حاضر اصلا صلاح نیست و علاوه بر خطر داشتن انسانهای زیادی را به دردسر میندازه ولی باز هم جاده هایی که در ایام تفریحات با حجم بالای ترافیک مواجه هست در این روزها همان میزان شلوغی رو به چشم میبینه نشان از عدم شعور و فهم این قبیل اشخاص داره.

اینکه رسمی و غیر رسمی خبر فوت پزشکان و کادرهای درمانی در نقاط مختلف شنیده میشه ولی در رفتارها تغییر دیده نمیشه این رو نشون میده که اون شمع روشن کردن و دم از وطن و هموطن زدن یه نشخوارِ بی معنی و پوچ بیشتر نبوده و نیست.

و شاید با اندکی تعمیق بتوان حق داد به تصمیم گیرانی که این قبیل افراد و تجمعات و صداها رو جدی نگیرن و با اونها مثل یه جریانِ پوچ برخورد کنن چون وقتی با واقعیت و مصادیق مشابه مقایسه کنیم به همین نتیجه میرسیم که معترضان بدون هیچ پشتوانه ای دارن صرفا یه سری شعار رو با صدای بلند بر زبان جاری میکنن بدون اینکه بدونن اصل جریان چی هست و حرفایی که داد میزنن چی رو مطالبه میکنه و دنبال چی هست.

من جای مسئولین بودم بعضی از تهرانی ها رو بجای قرنطینه مینداختم توی قفس و با سطل بشون غذا میدادم.